Brandstapelangst

Toen ik op het Instagram-account van Petra keek  

En haar reel over dit thema voorbij zag komen, overviel het me ineens. Ik had natuurlijk wel eens gehoord over heksen en hekserij, maar ik had er eigenlijk nooit echt diep bij stilgestaan.

Tot dat specifieke moment. Terwijl ik naar haar video luisterde, voelde ik direct dat dit onderwerp iets in mij raakte. Mijn ademhaling werd ineens veel dieper en ik voelde een golf van emotie door me heen gaan. Wauw... wat een intens, maar ontzettend mooi en belangrijk thema.

Het liet me niet meer los. Het voelde alsof er iets in mij wakker werd geschud, een herkenning die dieper ging dan alleen de woorden die ik hoorde. Daarom voelde ik de drang om deze blog te schrijven: om mijn eigen ervaring en het gevoel dat dit bij mij losmaakte te delen. Want de impact van dit oude verhaal is vandaag de dag nog altijd voelbaar. Ik ga op onderzoek waarom het me nu zo raakte!

Het vuur dat nog nagloeit!

Over brandstapelangst, de vrouwen die verbrand werden, en de wond die generaties later nog voelbaar is.

Ergens in jou zit een herinnering aan vuur. Niet jouw vuur maar het vuur van vrouwen die voor jou kwamen. Vrouwen die genazen, wisten, voelden, en daarvoor stierven.

Er is een fenomeen dat steeds vaker besproken wordt in spirituele, therapeutische en vrouwelijke kringen: brandstapelangst. De diepe, soms onverklaarbare angst om jezelf te laten zien. Om op te vallen. Om te zeggen wat je weet. Om te zijn wie je bent.

Het voelt niet altijd als angst. Soms is het een reflexmatig terugdeinzen. Een stem die zegt: "Doe maar gewoon." Een hand die zichzelf tegenhoudt net voordat ze schrijft, spreekt of heelt.

Wat gebeurde er werkelijk?

Tussen de 15e en 18e eeuw werden tienduizenden mensen overwegend vrouwen berecht, gemarteld en ter dood gebracht wegens beschuldigingen van hekserij. In Europa en later de kolonies gingen de vlammen hoog. Het exacte aantal is onbekend; historici schatten tussen de 40.000 en 60.000 executies, maar de processen zelf troffen er honderdduizenden.

Wie waren deze vrouwen? Geen monsters. Geen duivelsdiensters. Het waren kruidentoepassers, vroedvrouwen, wijze vrouwen, genezeressen, weduwen die land bezaten, vrouwen die te vrijmoedig spraken, te weinig gehoorzaamden, of simpelweg iemand voor de voeten liepen die macht wilde.

Een handvol namen uit de archieven uit ontelbaar velen:

Alse Claes

Amsterdam, 1564

Marte Herdegen

Duitsland, 1590

Agnes Finnie

Edinburgh, 1645

Griet Hendrickx

Vlaanderen, 1595

Bessie Dunlop

Schotland, 1576

Marie Cornu

Frankrijk, 1616

Lijsbeth Jacobs

Zeeland, 1601

Anna Goeldi

Zwitserland, 1782

Brandstapelangst wat is het?

Brandstapelangst is de term die gebruikt wordt voor een patroon van diepgewortelde schroom dat spirituele en psychologische wortels heeft en in sommige visies ook transgenerationele. Het idee is dat trauma niet alleen persoonlijk is. Het leeft in families, in bloedlijnen, in collectief geheugen.

Vrouwen die eeuwenlang geleerd hebben dat zichtbaarheid gevaarlijk is die letterlijk zagen dat zichtbaar zijn kon leiden tot de dood dragen dat mee. En dat meedragen gaat verder dan één generatie.

Als jij je kleiner maakt dan je bent, je mond houdt terwijl je woorden heeft, je gaven verbergt uit angst voor oordeel vraag dan eens: is dit mijn angst, of is dit een veel oudere angst?

Hoe brandstapelangst zich kan uiten

Angst om te zeggen wat je werkelijk denkt of weet, zelfs als je het zeker weet.

Terugdeinzen op het moment dat je zichtbaar zou worden een post niet plaatsen, een woord inslikken.

Het gevoel dat je "gestraft wordt" als je te veel ruimte inneemt.

Moeite met het claimen van je gaven, je kennis of je autoriteit ook al heb je er recht op.

Een diepzittend gevoel dat anders zijn gevaarlijk is.

Schuldgevoel bij succes of aandacht, alsof je iets verkeerds doet.

Moeite met het benoemen van spirituele of intuïtieve ervaringen in het openbaar.

De heks als archetype

In de oude tradities was de heks geen angstaanjagend figuur ze was de vrouw die wist. Ze kende kruiden, seizoenen, het ritme van het lichaam en de maan. Ze stond aan de grens van leven en dood als vroedvrouw en stervensbegeleidster. Ze was de hoedster van oude kennis.

Dat archetype werd systematisch demoniseerd. Niet omdat het gevaarlijk was voor mensen, maar omdat het gevaarlijk was voor de macht van kerk en staat. Een vrouw die genas zonder priester, die wist zonder boek, die kracht had zonder man dat was een bedreiging.

En dus werden generaties lang meisjes geleerd: wees zacht. Wees stil. Wees niet te veel. Weet niet te veel. Neem geen ruimte.

Heling begint met herinnering

Je hoeft niet te geloven in reïncarnatie of karmische lijnen om te voelen dat er iets overgedragen is. Epigenetica de wetenschap van hoe trauma zich inschrijft in het lichaam en doorgegeven wordt laat zien dat ervaringen sporen achterlaten die verder gaan dan één leven.

Heling van brandstapelangst begint met erkenning. Met de vraag stellen: van wie erfde ik deze terughoudendheid? En dan voorzichtig, met compassie de stem terugkrijgen die ooit het zwijgen werd opgelegd.

Dat betekent niet dat je ineens schreeuwt van de daken. Heling is geen prestatiesport. Het is het kleine moment waarop je wel die post plaatst. Wel je intuïtie uitspreekt. Wél je hand opstak, je gave deelt, je naam noemde.

Aan de vrouwen die voor ons kwamen

Er is iets heiligs aan het herinneren van hen. De vrouwen die stierven omdat ze wisten wat ze wisten. Die genazen en daar de prijs voor betaalden. Die te vrij waren voor hun tijd.

Jij bent hier. Jij mag spreken. Jij mag weten. Jij mag zijn wie je bent, in het volle licht en dat is precies wat zij nooit mochten.

Laat dat je vlam zijn.

"Ze dachten dat ze ons uitdoofden.

Ze staken ons aan."

Voor elke vrouw die zwijgt uit een angst die niet van haar is

moge je herinneren dat je vuur niet gevaarlijk is. Het is noodzakelijk!